زندگي يعني شكست اما فرار

اين فرار يعني قرار بي قرار

سنگ چيني خانه اي بر روي آب

حبس يك اندوه ، يعني توي قاب

قاب را كي بر سر ديوار كرد

بر سر او بايد اين ديوار را آوار كرد.

تا ابد لبخند را در گور كرد

گوركن را اشك چشمش كور كرد.

گوركن داستان غم پنهان كند

چشمِ بسته خنده را آسان كند!

مرد نيست آنكه سرش بيرون كند

چشم ها را با خبر در خون كند.

زندگي يعني همين ،يعني شكست

دردها را ديدن و هي چشم بست.

تا به كي دردِ خبر در كام گوش

دم فرو بند و چو جام زهر نوش.

اين خدا هم بهر انسان گور كند

خاكي اندر قعر قهرش كرد بند.

از چه گويي " آسماني بوده ايم،

فاصله ما تا خدا از هفت متر روده ايم.

چون غم و اندوه انسان ، مال شد

در همين خاك زمين او چال شد " ؟

چون خدا از هستي اش آگاه شد

ناخودآگاه همچو سطل در چاه شد.

عكس اندوه و غم اندر چاه ديد

ارزش تك بودنش را كاه ديد.

از غم و اندوه انسان آفريد

بار اين اندوه را آدم خريد.

آري انسان هستي اش از ماتم است

خنده و شادي كجا؟ دركت كم است!

آدمي با حرف عشق ترفند خورد

ميله هاي عشقش او در بند برد.

گوركن اين درد را منشور كرد

طيف اين ترفند را در گور كرد.

آري انسان بازي يك روزه اي است

شادي اش محدود اندر كوزه اي است

چون صدا از خنده خود در كند

همچو سنگ اين كوزه را لب پر كند

لكن اين كوزه براي آب نيست

خاك كوزه بر سرش،كو خواب نيست!

امضا :

سهيل رها

کوچه صفا                   از غم ها جدا            سایه خدا

کودک لبخند               شیرین تر ز قند         یک دنیا عشق وغصه ها دربند

                    زندگی ، پرواز           عاشقی آغاز

                   مادر در قنوت           کوچه در سکوت

صدایی مهیب            خنده را نهیب         مردی را فریب

کودک هراسان          مادر نگران            یک دنیا عشق از مادری جوان

                     مادر ،پر پرواز         در اوج نماز

                    کودک بازآرام         لحظه ی ناکام

کوچه سکوت        کوچه قنوت          خنده را درود

کوچه فرباد            زندگی بر باد       یک دنیا فریاد زین همه بیداد

                گرمی آغوش          آسمان مدهوش

               داغی ترکش           ترکشی سرکش

کوچه بی کوچه          کوچه نه بن بست          عاشقی بی دست

کودک خونین            گریه در کمین             یک مهر داغ و یک مهر خونین

کودک یک سال       مادر بی حال      دستش کو؟ شد بال     بمب بد سگال!! 

 فریاد فرزند                زخمیه فرزند؟             مادر را دل بند....

 کودک در آغوش       عاشق بی هوش             مادر خاموش

                کوچه ی آواز                  ساکت و بی ساز

                 لالایی دلبند                     لالایی فرزند

تقدیم به پل عابر پیاده روبروی دانشگاه تبریز

از من می گذرد

هر روزه

عبوری هرزه

مردمان خنجر چشم و دل هرزه

با دست هایی به جنون آغشته

گام ها تند تند و.... آهسته

و من از زمین سیاه خیابان کنده

از آسمان آبی شهر مانده

ریشه ام  در زمین وامانده

و من

پلی هرزه

در این عبور هرزه :

زمین به.. همین زمین

تجربه ام من

 تجربه آسمان برای یک لحظه

اما چه فایده!!

آسمان یک لحظه؟!!

نفرین بر این لحظه

براین لحظه های هرزه!

                           امضا : سهیل

                       خرداد ماه هشتاد و شش

با او نگاه من بود تا اوج آسمان ها

من عاشق نگاهش او عاشق صدا بود

من در نگاه او گاه زيبا نمي نمودم

او در صداي من ......حيف او از همه جدا بود

من در پي نوايي در ساكت نگاهش

صد حيف اين تقلا ، فرياد بي صدا بود

                                                امضا : سهیل رها

در آستان عشقم گر سر نموده ام خم

بالا نبرد سرم را ، آن به كه اين سرآيد

من در حصار عشقم ، يك عشق بي طراوت

مي خواهمت جدايي ، گر جان ز تن درآيد

                                         امضا : سهیل رها

                   بیست و نهم اردیبهشت ماه هزارو سیصد و هشتادو شش                                       

اينجا كجاست شب هاش پررنگترين سيا  ست

خورشيد در اين زمين ستاره ی گمكرده را  ست

اينجا كجاست كه سرماش برده ز چشمها روشني

صراط ترقي به روی دوزخ فقر ، منتها به ريا  ست

اينجا كجاست ، اتهام نخستش برادري است

چاه عميق هشتمين خان ، هميشه روبراست

اينجا كجاست كه گرگ ها نگه دار گله اند

آرامش و حراست ناموس ، دکان ادعاست

آري زيستن حديث ذره ای شرا يرا ست

اينجا كجاست خدايا ، كدامين گناه مرا سزاست؟

آخر فراق در آغوش شعر من ظاهر نمي شود

 با سجده بر لبان تو همه بت ها شكسته ام

اين دل خداي عشق تو را كافر نمي شود

تنها بهانه ای تو به شعرم ستاره  و گرنه سهيل

 با اين سه خط در هم سياه شاعر نمي شود

                                            امضا : سهيل

                                پانزدهم ارديبهشت ماه هزار و سيصد و هشتادو شش

در بيكران دلم نوشته بد فرياد

در سكوتم ندا برآمد

                         دادي اش بر باد

من و جدايي و يار محال است محال

فرياد از زمان عاشق كش بي بنياد

دلم هواي صداي تو كرده

                               اي يار

صداي قشنگ سماييت نمي رود از ياد

الفبا پس از خدا سه حرفي دگر نزاد

ز فرودين تو زادست ع ش ق در مرداد

سپس تخيل شاعرانه اش گل كرد

ميان من و تو ابديتي سر داد

                                   امضا: سهیل

                 پانزدهم اردیبهشت ماه هزارو سیصدو هشتاد و شش

نوشته ها تا دریچه ی چشمانم بالا می آیند.چشمانم می سوزد. رد قلم روی انگشتانم کرخ شده. و مدت هاست ردی از قلم بر کاغذ نمانده.

نانوشته ها می آیند. . قلم در دست ندارم به آینده ای دور و نا معلوم عقب می افتند از کشاکش نوشتن و خواندن.

باور نمی کنم مرده باشم.زنده ام تا به نا نوشته ها زندگی دهم.زندگی از آن من است.نانوشته ها همواره در انتظارند.

من آفریدگار نانوشته ها، خلق می کنم.می سازم از عدم وجود را!

باز هم قانون شکنی. باز هم خرد کردن تمامی اصول سنگی!

من می خوانم و این گونه زندگی می کنم.من می نویسم و اینگونه زندگی می بخشم.

من تنهایی را دوست دارم.  می خواهمش.می پرستمش. که از روزی که از من روی گرداند زندگی کردن و زندگانی بخشیدن از مخیله ام فاصله گرفت.

کلیدی نیست.. قفل ها باید شکست...

آزاد کرد فریاد را

 از حنجر تنگ قلم

توهین ها بر من برفت

هان! ای قلم خوابیده ای؟!!

بگشا زبان تند خویش فریاد زن من زنده ام

.....................................

                                                          امضا: سهیل

                                     چهاردهم اردیبهشت هزارو سیصدو هشتادو ۶

به دور دست ها خیره شده ام

سقوط را تجربه می کنم

به آرامی سقوط ساکت ثانیه ها

به همراهی ستاره ای به نام خورشید

در پس بلندایی به نام قله

آسمان دیده تنگ می شود

نگاهم آهسته لمس

و غرق در غروب ساحل خروشان چشمانم

به دور دست ها خیره شده ام

از لابه لای دیدن و ندیدنم ، می بینم

دل خیره سرم را

در فرسنگ ها دورتر از همیشه

در ژرفای افق ، افقی در نزدیک دست خیال

سرمست از نیستی .........

می شکند

به دور دست ها خیره شده ام

به کوه ها

می شنوم پژواک آهنگین شکستن را

< کوه ها باهمند و تنهایند

مثل ما با همان و تنهایان >

و باز هم تجربه می کنم

شکستن را

به همراهی بلورین ستاره ای به نام دل

در پس بلندایی به نام تنهایی

                                  امضا          سهیل

Rapاز منظر لغت

ترجمه کلمه رپ در فارسي به معني ضربه زدن يا تند تند حرف زدن با مفهوم اعتراض مي باشد. گويش جملات با فن بيان بالا، حکومت و يا جامعه را مورد خطاب قرار مي دهد. رپ به جاي فرياد زدن بر خلاف سبک معترض متال که دقيقا در اعتراض با رپ مشابه است، ريتمي ساده که مدام در حال تکرار  (beat)  است را ادامه مي دهد. سبک رپ بسيار وابسته به شعر يا (Lyric)) است.

"Rap  سبکي از موسيقي با کلام امروزي است که در آن خواننده عبارات و کلمات - موزون - را بصورت ريتميک به همراه موسيقي ساده اي بيان مي کند. يک خواننده رپ ممکن است آنچنان مهارتي در خواندن ريتميک داشته باشد که حتي بدون نياز به موسيقي زمينه بتوان احساس اجراي موسيقي را به شنونده منتقل کند."

  "ضرب ميزان اين موسيقي در بيشتر موارد 4/4 بوده و ريشه آن به سبکهاي موسيقي اي چون Soul و Funk باز مي گردد که تکيه بر تکرار تم براي مدت طولاني دارند."

Rapاز آغاز

"جيمز براون (James Brown) از جمله خواننده هاي بزرگ سبک Soul در دهه هاي 60 و 70 بود که در مواردي ميان کارهاي خود اقدام به صحبت کردن ريتميک مي نمود. با نگاهي به کارهاي او به شباهت هاي زياد ميان موسيقي رپ و روشهايي که او براي خواندن ترانه اختيار مي کرد، پي خواهيم برد."

مواردي که در بالا مطرح شد، قسمتهايي از تعاريف ويکي پديا براي رپ بود، در اين سايت از رپ بعنوان يک "سبک موسيقي پاپ" ياد شده است.
 رپ در حدود سال 1970 در شهر bronx در نيويورک متولد شد. مهمترين علت پيدايش رپ، اين بود که اين سبک، مرزهايي بين سياهپوستان و سفيد پوستان ايجاد نمي کرد، پول زيادي براي شروع لازم نداشت و فقط احتياج به علاقه داشت. 

هدف اصلي آن اعتراض به نژادپرستي و تبعيض‌نژادي حاکم بر اجتماع آمريکا بود، 

زمینه های Rap

رپ از ۴ قسمت تشکيل شده است:

خوانندگي (MC)

آهنگ سازي (DJ)

رقص هيپ هاپ (BreakDance)

ديوار نويسي (Graffiti)

سياهاي آمريکايي با تجمع در کنار خيابان با وسايل ساده اي مانند ظروف غذا و دست زدن و بشکن زدن اقدام به اجراي موسيقي مي کردند.  و خواننده گروه شروع به خواندن (اعتراض) مي نمود. در همين حال برخي از آنها جهت جلب توجه رهگذران شروع به BreakDance مي‌کردند.

تاريخچه rap

اولين گروه رپ گروه Sugar hill بود که در سال ۱۹۷۰ آهنگ Rappers delight را خواندند. اولين آهنگ سبک Classic Rap در سال ۱۹۸۳ توسط Grand master flash و Melle mel به نام White lines خوانده شد.(منظور از کلاسيک رپ آهنگهايي با پيانو ويولن و سازهاي کلاسيک است و به همراه ورسهاي رپ!) در سال ۱۹۸۶ گروه Run DMC با آهنگ Raising hell اولين آهنگ سبک رپ امروزي را خواندند. بسياري از آهنگهاي رپ امروزه تاثير گرفته از اين آهنگ مي باشد. بعد از آن هم گروه NWA کارشان را شروع کردند که به علت پخش شدن کارهايشان در راديو بسيار معروف شدند.  در همان سالها هم Eric B شروع به مخلوط کردن سبک رپ با فرقه ها و مذهب هاي ديگر کرد. در ۱۹۸۷ Ice T اولين نمونه از Gangsta rap را ساحت. در سال ۱۹۸۸ گروه PUblic enemy با آهنگ جنجالي خود به نام It takes a nation to take us bach به طور علني با دولت امريکا در افتادند که اين باعث زنداني شدن آنها و تظاهرات هوادارانشان بود که باعث بيشتر شدن معروفيت گروه Public enemy و البته سبک رپ شد.

دلم میخواد شعر بشم...........

                                                  دلم می خواد با خط خوش نوشته شم...............

دلم می خواد پرینت شم رو جلد دفترچه های خاطرات ..................

                                            ................... دلم میخواد بارون رو از پشت ویترین مغازه بابام ببینم

دوست دارم زل بزنم تو چشمای زل زده به ویترین باران ..........................

                                           .........     اون دختر کوچولو.....

                            . که  هر روز غروب  .....             

میاد دم مغازه حسن آقا !! 

                                 دلم میخواد شعر شم ...........

                                                                              یه شعر بارونی!!!!!!!!!!!!!!

         ............ 

.....

من کيم؟ قله بلند آرمانها و چارچوب فکري تحليل شده! و تو همان چوب دستي سبز دوستي ؛ نه! تو عصاي دست من نبودي که عصاي موسي بودي و اعجازت انفجار آتشفشان و نابود کردن بلنداي اين قله . قله اي که حتا هيچ پرنده اي هم سپيدي برفش را از پس ابرها نديده بود.قله اي ستبر بر پايبست خود.آرام برجا مانده در گوشه اي از جنگل ولي با آسمان ذهني بلند.قله اي که از شکوه و هيبتش فتح آن بر ذهن هيچ فاتحي خطور نکرده بود. قله اي که پايه هايش از ميان دره ي وحشتناک <اجتماع جنگل> پاگرفته ، با هنجار شکني ها - آنچه که بي دليل و استدلالي اجبار شده اند!!

هيچ کدام از جنگليان به بلنداي آن اصلا فکر نکرده بودند.اين قله نيز خود را آنقدر بلند مي دانست که سالياني بس طولاني در جنگل اما فراتر از قانون جنگل و نگاه جنگليان زيسته بود.قله آنچنان غرق در تنهايي خود بود که نه باد و طوفان و رعد و نه حتا خدايگان جنگل نمي توانست نظرش را به خود جلب کند.يعني اصلا قرار نبود بيدار شود . قرار نبود کسي پيدا شود که همنواي سکوتش فرياد برآورد؛ حداقل او اينگونه مي پنداشت. اما اين بار مثل هميشه نبود.صداي پاي  <غريب نسيمي آشنا> بر تمامي پيکرش لرزه افکند ؛ تني که سالها آينه لرزه بر سيمايش نديده بود.

قله باور نداشت صداقت صداي نسيم را. اراده کرد تا سرش را بالا بگيرد و به نسيم نگاهي بياندازد.به ناگاه نسيم تمامي سکوت قله را ، تمامي غرورش را شکست؛ هاله ي ابر را به کناري رانده بود.سـ  س ..سلام و ....... رفت!! طوفاني از گرد و خاک بر پا شدو در يک روز بي غروب ، اعجاز آتشفشان کلامش ، افکار قله را در هم پيچيد.

براستي ديگر از آن همه اقتدار چيزي باقي نمانده .بلنداي اين قله فرو ريخته ؛ اما باز هم مي دانم که در اين جنگل نمي زيد.فاصله ي اين قله تا دوران افول مرگ زياد نيست! .. ريزش! آه ، استواري قله کو؟.........خروش و نهيب! واي ،پس آرامش قله کو؟........اينجا همه پاره هاي سنگ است،پس قله کو؟............آسمان قله دست نيافتني بود .قله و خرد شدن زير پاي جنگل؟!

قله با بلنديش، با اقتدارش ، با سر به افلاک کشيدنش زندگي مي کرد: تنها ولي تنهاي تنها، خسته تر از هر چه خسته.با ابرها رخ خود را از جنگل پايين دست پوشيده بود.و همه ي غرورش همين بود!!!!هيچ نسيمي خود را آنقدر نمي ديد که اين ابرها را کنار زندتا رخسار قله را نمايان کند.سالهاي سال او اينگونه زيسته بود.

جنگليان حرفش را نمي خواندند. اصلا جنگليان با قانون هاي جنگلي شان از پايبست با قله کنار نمي آمدند.تا اينکه هوهوي نسيمي از آن ور جنگل هاهاي زندگي تازه اي در قله دميد.نسيم و اوج قله ؟! نه ، همدم و شايد گمشده ي ساليان تنهايي . همچنان جنگليان، جنگلي قله را نظاره گر بودند ؛ اما قله سالها دل از اين جنگل بريده بود.

در همان روز بي غروب بهاري ، بعد از مدت ها ، ابرها از روي قله کنار رفتند و قله از منظر تازه اي نگران اطراف شد!

اما فراموش کرده بود نسيم زودگذر است .< نسيم ماندگار نيست،غرور قله شکستني است. >

نسيم طوفاني به پا کرد و رفت .رخ زيباي قله ديگر از ستر خارج شده بود.

 < امابراي نسيم که غرور قله مهم نيست!>

قله ديگر قله نبود.شايد خودش نمي خواست باشد.غصه هايش صد چندان شده بود . قله بلند و آرام ما ، ديگر آرام نبود. از درون مي جوشيد، مي خروشيد : داشت تمامي روزهاي تنهايي و روزهاي سکوت گذشته را مرور مي کرد.

جنگل ، بي تفاوت در پي هنجارهايش ! بود .

< غرور و اقتدار يک قله به جنگل چه مربوط؟!>

اصلا براي جنگل بود و نبود قله مهم نبود.با اينکه در حال ريزش و نابودي بود اما ديگر حتا خودش هم تعلقي به گذشته ي گذشته اش و حال گذرايش و آينده اش نداشت. ديگر قله از اهميت وجودي بهره اي نداشت. بودش با نبودش فرقي نمي کرد.

< قله بايد منفجر مي شد ، از هم مي پاشيد، نيست مي گرديد.............>

                                                                                                                                                                                          سهيل

                                                                   چهارم تير ماه يکهزار و سيصد و هشتاد و چهار

بند ها بايد گسست

بايد رها شد! پرگرفت زاينجا و رفت

از اين ديار ……تا ناکجا

شايد شنيده ايد

                  آوای سوز باد

شايد شنيده ايد

          بشکستن دو بال پرنده

                        آهسته در فراق

يا پر کشيدن يک مرغ از قفس

رفتن به ناکجا، رفتن به راه دور

هر جا که باشد آن ، بهتر ز خيره ماندن

               يک عمر در قفس

                        دلمرده بي نفس

گفتم که پرکشم، آزادتر زقبل

در آسمان دوست،آرام و بي هوس

آن آسمان سراب ، وين دوستي عطش

گشتم به دست خود زنداني قفس

من يک پرنده اي

 در سير يک مسير،در خواهش کمال

پرواز در قفس،

       وارونه ديدن عکس زمانه است

در آينه ي سيه،از وَهم و هَم خيال

گفتم که پرکشم ، در راستاي صبح

          در شوق يک طلوع ، آزاد و بي خيال

اما به زخم تير، زين فکرهاي خام

بر رسم يک سقوط ، زين خواهش محال

گشتم اسير شب ، در مغرب خيال

امضا: سهیل

بیست و هفتم آذر ماه هشتاد و چهار

باز هم امشب ، شب بعدی است.آینده واژه ای سلیس در عین حال سیاه و تیره ای است.به راستی آینده را چه معنی توان کرد ؛ گذشته ی نیامده  ، تجربه ای دست نیافته  ویا کتابی سیه شده از قبل ؟؟!!

تحقق و عدم تحقق  هر یک از موارد بالا در مویی هم مرزند.می توان آینده را آنچنان ساخت که شایسته وبایسته باشد و گر نه شیطان زمان ، آن را آنگونه خواهد کرد که نشاید بودن.

« حال »  واژه ای مبهم و ملموس سزاوار ستایش و تقدیر.سزاوار تفکر و تامل .هر چند که شریان زمان حال را در مسیر خود همواره می کشاند ولی برتری آن بر آینده و گذشته ، دسترس بودن و ملموس بودن آن است. اصلا انسان همواره در دریاچه حال غوطه ور است اما افسوس و صد افسوس که ساحل پشت سر گذاشته ی گذشته و فکر و تشویش جزیره احتمالی پیش رو - آینده - او را از  موج سواری و حال کردن در دریای حال  وا می دارد. آنقدر که حال هم به گذشته ای بی ثمر برای آیندگان مبدل شود. حال ، زیباترین زمان خلق شده ا ست .این حال است که گذشته و آینده را شکوفا می کند.

 همواره بر آنم  کنونم را با فقط باحال تطبیق دهم.و از پس شیشه غبار آلود گذشته و یا از روشناهای سرابی شکاف دیوار بتونی آینده ، به مناظر منگرم. کاری بس دشوار در پیش است و راهی بس طولانی. گرامداشت مروارید حال و قرار دادن در صدف اصول زندگی ، اصیل ترین هدف و در عین حال از سهل و سخت ترین کارهای ممکنه است .

نمی دانم مقصر کیست ؛ روز یا شب؟! آمدن روز سبب سپری شدن شب است یا شب پس شب ، محرک روشنایی روز.

شب ؛ زیباترین کلمه ای که با الفبای عشق می توان نوشت .روشنایی و لطافتی که در شب یافت می شود در غلغله و هیاهوی هیچ روزی نخواهی یافتن. شب ؛ واژه ای کوتاه در عین حال عمیق . جادوی دو حرف ش و ب را کسانی دریافتند که آنرا پاس داشتند. دوست ؛ واژه ای در پس شب . سیاهی شب یادآور چهار حرف کلیدی است . د، و ، س ، ت . دین و دنیا، وفا ، ستایش ، تنهایی .که این چار حرف هر کدام سرآغاز رمان های بس بلند و عمیق و جانسوز هستند.

دل ؛ سنگین ترین سنگی است که توان جست. اما سنگینی آن نه از برای وزن که قدر و منزلت است.  از آن جهت که وسیله ی ارتباط بین عاشق و معشوق است. و از آن رو که مخزن الاسرار هستی است. سنگ ماهیت خود را حفظ می کند؟ آری اما نه در دستان محبوب . معبود.که در کف اش سنگ خارا موم است.

عقل ؛ مضحکه ی دل. ستاره ای که در پای روشنای خورشید دل ، زانو می زند . و آنرا می پرستد. به راستی که عقل هم با آن همه شکوه و جلال از پس دل بر نخواهد آمد و جز به تماشا نشستن و تحسین کاری نمی تواند پیش برد.

عشق ؛ محکومیت ، تناقض خالص  ، تحمیلیه ی دل بر عقل .یعنی اسارت در آزادی . یعنی کور و کر شدن ظاهری . یعنی پرستش ،عبادت  ، پل ارتباط با جهان نادیدنی . و شاید خود جهان ماورا.

تشخیص راه صحیح زندگی مستلزم بهره برداری از عقل شیدا ! دل پاک و تاملات درونی فرد است.

باز هم رفتن. چرا رفتن ؟ شاید باید می رفت ، شاید ....

رفتن .تا بوده همین بوده. آمد جای پایش در فکر و خاطرم مانده مهم این است. و رفت.

رفتن. آمدن و چگونه ماندن است که چگونگی رفتن را تعیین می کند.

رفتن . امان از چگونه رفتن. باید در اوج رفت. وقتی رفتن را بایدی در سندان زمان می کوبد. باید آزاد آمد و آزاد ماند و چون آزادگان رفت و هنگامی که آزادی برای آزادگان است آزادگان نیز . پس رفتن را چه باک  که در راه رسیدن به آزادی است و نه گریز.

رفتن را چه باک است اگر .....

آزاده آزاد آمد و آزاد ماند و اکنون آزاده رفت.

رفت و اینگونه برایش نوشتم :

می خواهم به اعجاز قلم ، اکنون را – که در حال نوشتن ام – به زمانی سیال مداوم در حال گذر اکسیر کنم. که تلخ و شیرینی اش همه به اکنون که می خوانی اش بسته است و دیگر هیچ. اگر بر پایه هایی که ساخته ای ، آنچه به دست آورده ای، منزل گزینی و آنها را شالوده آینده ات گردانده باشی، خوب و بدِ اکنون - که برایت می نویسم – هر چه باشد ، شیرین و خاطره انگیز است.

اکنون که می نویسم ، اکنون که می خوانی ، آن موقع که نوشته بودم و آن موقع که خواهی خواند. چقدر سیلان در زمان لذت بخش است و غرور انگیز. اکنون که در دست من است زمستان 84 و اکنون که در دستان توست و امیدوارم دوست داشتنی ترین فصل زندگی ات باشد.

نه اکنون که در بسیاری چرک نوشت هایم گم شده ام از همان نخست می دانستم که از زمان و زمانه گفتن را پایانی نیست. هر چه هست برداشت ما ست که تعیین کننده ی میزانِ لذت و الم ما از این دنیاست.

الم! از همان روز اول . همان موقع که بی هیچ حق انتخابی متولد شدیم و راهی که پیش روی ما گسترده شد. در مکان و زمانی ناخواسته ی ما. باید بروی یا باید بمیری. اگر بمانی و بروی هم ( علی رغم تلاش ) باید تحمل کنی ، غم ها را ، دوری ها را ، درد ها و مشکلات اجتماعی اقتصادی ، ..... را .اگر بمیری هم باید! حساب پس دهی . باید مجازات شوی و حتی باید بهشت بروی و یا نه! .....  شاید همه ی اینها توهمی بیش نباشند و اینگونه هم زندگی تلخ تر از آنچه هست می شود. یک تسلسل باطل ! می آیی! ...... می آیی ! ........... می آیی! ............ تاکی؟ اگر نخواهیم در این تسلسل باشیم چه؟

نمی دانم بعد که نوشته ها را می خوانی لابه لای آنها در پی چه می گردی؟ همین مسئله انتخاب نوشته ها را برایم دشوار کرده است. می خواهی خاطره بنویسم که باید رمانها نوشت از آنچه در دیار تب خیز خلق کردی. می خواهی اکنونت را در لابه لای نوشته های گذشته بیابی ، شاید هم گمشده و یا گمکرده ای در آنها داری و می جویی و از جستن آن لذت می بری. هر چه هست امیدوارم  در میسر زندگی ام با چون تو بسیار برخورد داشته باشم و کاش چون تو بسیار باشد.

یاد سهراب افتادم : زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست هرکسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود . صحنه پیوسته به جاست .خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد. و آشنایی با تو همان نغمه است که بر جا می ماند و در خاطرم محفوظ. و تار و پودی محکم از هزار تارو پود حیاتی زندگی ام. دوستی را چون با تو بود و آنگونه که می خواستم ، تحسین می کنم و برای هر آنچه باید سپاسگزار باشم از تو قدردانی. امیدوارم مسیر صحیح زندگی ات را بیابی و در آن ؛ روز به روز ثابت قدم تر و مصمم تر گام برداری و کامیاب گردی. دوستی را پایانی نخواهد بود .و یک دوست خوب برایم باقی خواهی ماندو اگر عمر امانمان دهد باز یکدیگر را خواهیم دید. ( امیدوارم

به سختي در خاطرم مانده آن نخستين هنگامه ها.آن اوايل .درست همان زمان که دور و برم همه تاريک بود وآرام، پر از سکوتي مبهم و ناشناخته. از مکاني که در آن ايستاده بودم هيچ نمي دانستم. سکوت هولناک دور و برم انگار همه چيز را از خاطرم محو کرده بود. به دور و برم مي نگريستم .هيچ چيز آشنا نمي آمد. فقط سياهي . حس غريبي انگار مرا به آنجا پيوند داده بود. ترسيده بودم يا نه؛ واژه اي براي وصف آن لحظات نمي يابم . «هيچ » دور و برم بود و بس.

-هان! يادم آمد. اينجا زمين است. صبر کن . من که تنها نبودم !. پس « او» کجاست؟  آرام آرام ،بر افکارم مسلط شدم. من از اين سرزمين نبوده ام. بهشتي ام! هَه، بهشت! – آري آنجا را خوب ياد دارم. اگر خلاصه از آن ياد کنم ؛ زيبا بود . همه چيز !

 آه ! پس « او» کجاست؟ تنها نيامده ام که با هم بوديم. آري ، وقتي از فقط زيبايي و سبزي و فقط شادي دلمان گرفت .آخر گريه را هم دوست دارم. آنجا فقط شادي بود. به مناظر که مي نگريستي سبزي بود و بس. صحراها و درياها همه نغمه سر مي دادند . با اين وجود همه تنها بودند. يعني قانونش اين بود : تنها باش لذت ببر ، شاد باش هلهله کن در چمنزار ها درياها اما به هيچ جز آن ميانديش. پادشاه آن سرزمين، تنها بود . هيچ گاه هيچ کس نمي بايست شيشه ي تنهايي پادشاه را سنگ زند. آن پادشاه همه را از آن خود مي دانست و تنها براي « خود تنهايش». به همين خاطر بود که هيچ کس نديده بودش.

فقط يک قانون حکمفرما بود اصلا حکم و حاکم يکي بودند ؛« تنهايي ». پادشاه ، تنها بود و تنهايي را مي پسنديد .پادشاه زيبا بود و زيبايي را دوست مي داشت.پس تو نيز بايد اينگونه باشي وگر نه.......

همه به زيبايي سرگرم بودندو به تنهايي دچار. تا آن زمان که تفکر يک گزينه داشت « سرگرمي به زيبايي و پرستش تنهايي!» پس چگونه است انديشيدن به تنهايي و چگونگي اش؟! همه به زيبايي دچار بودندو غافل از تنهايي. اصلا آنقدر در زيبايي ها غرق بودند که خود را از زيبايي ها تميز نمي دادند و حتي از سايرين. همه يک شکل داشتند يک رنگ يک اسم « زيبا» . پادشاه اينگونه خواسته بود. مبادا کسي سر برگيرد و به کاخ تنهايي اش سرکي بکشد .کاخي که ورود به آن فقط براي پروردگارش بود . اينگونه پادشاه تنها پروردگار باقي مي ماند.

واما من! اصلا مني وجود نداشت و مشکلات از زماني آغاز گرديد که انديشيدم.و«من»هست گرديد.آن زمان که « من» از « آنها » زاييده شدو «او» از من و آنهافاصله گرفت. مي داني فاصله دردآور است. به همين برهان واژه هايي نظير درد و غم و تنهايي و خيال از زيبايي فاصله گرفتند. کشف احوال جديد بسيار شيرين بود وزيبا؛زيباتر از آن همه زيبايي ولي يک گناه! و من، يک گناهکار يک قانون شکن. اما مي خواهم قانون شکن باقي بمانم. نمي خواهم زيبايي منجمد باشم. مي خواهم زيبايي آفرين باشم. 

– هان؟! آفرينش! نه! نمي تواني . آفرينش ذاتي پادشاه تنهايي است.نمي تواني . يعني نبايد بتواني ! چه مي خواهي آفريدن؟

- نمي دانم آن را چه نام نهم. گرچه بينهايت زيباست اما از جنس اين زيبايي ها نيست.. زيباست  اما از جنس تنهايي نيست.

« من مي انديشم . من هستم! من زيبايي را دوست دارم واو زيباست.« من »،«او» را دوست دارم. » ...... و اينک دوست داشتن را آفريدم !

سرزمين تنهايي تنگي مي کرد.ديگر جايي براي من نداشت . پادشاه ، آن سرزمين را بر خواسته هاي خود پي نهاده بود. و مي بايست تنها آفريدگار آنجا باقي ميماند.

آفرينش را دوست دارم . مي خواهم زيبايي آفرين بمانم.و به ناگزيراينگونه کوچ را  آفریدم.

آري . اکنون زميني ام. آزادم . آزادي را دوست دارم. آنگونه که مي خواهم مي زيم. . زيبايي را دوست دارم .آن را انتخاب مي کنم. دل برآن مي بندم.  اما آنگاه که مي خواهم و آنگونه که مي پسندم..اينجا سرزمين من است .آفريدگارش منم. پادشاهش منم. آنگونه که مي خواهم زمين را مي سازم. آنگونه که مي پسندم آنگونه که زيباست .آنگونه که ديگر تنها نباشم.               

مدتها است که نوشتن مرهمی است برزخم تشویش .قلم زبان گویای دل است و نوشته ها فریادهای بی صدا در پس ِ کوچه پس کوچه های سفید ورق.

نمی دانم تا کنون عکس فریاد را در آیینه به تماشا نشسته ای؟ آیینه سکوتی پر درد دارد فریادتر از هزار فریاد.

وقتی دلی پردرد داری و سینه ای خواهی شرحه شرحه از درد ، اما نمی یابی و گوش ها در ابتذال اند و به موسیقی آرام دلت شنفتی نیست. می خواهی ملودی فریاد را از بر کنی ای کاش می توانستی داد بکشی و از گوش ها داد بستانی اما دریغ که باز هم در فکر گریز از فریاد افکار تو هستند.

ای کاش همیشه راهی به آهی باشد ولی این بار سوز آهت ، حنجره را عقیم می کند و فریادی بر لبانت زائیده نمی شود. فریاد ابر افکارت را بارور می کند . می خواهد بر زمین پاک ورق ببارد . باشد که باران فریادهای بی صدا ، سبزه امید برویاند. تو ،نت فریاد را بنویس و به امید شنیدن آهنگ فریادت بنشین . خدا بزرگ است ! شاید آهنگ سازی از کوچه های این دور و بر بگذرد.

حالا فریادی که از ته دل زبانه کشید و هرگز بر زبان جاری نشد ، سکوتش ، گوش هایی را که فریاد نمی پسندیدند ، بی عفت خواهد کرد.

امروز روز فریاد شمعدانی بود و فردا هم روز خداست .امشب ، شب بیداری و فریاد است. قطرات بارانی که شیشه را خیس کرده ، ای کاش امشب عشق هم در باران شسته شود.

راستی در خیال شما عشق فریاد است یا سکوت ؟!

انسان کامل                                                                                         مطهری
حماسه حسینی ۱                                                                               مطهری
حماسه حسینی ۲                                                                               مطهری
حماسه حسیی ۳                                                                                مطهری
جاذبه و دافعه علی (ع)                                                                          مطهری
اخلاق جنسی در اسلام و غرب                                                               مطهری

کتابهای بالا قابلیت دانلود دارند.

نشسته غم زده ، در سايه ی < بشکسته ديوار سياهي >

شکسته دل – سيه سر مردِ تنهايي ؛ تو گو، بيدار نيست

هواي دل مه آلود است و خفته چشم ها و آه ها سنگين

نفس چون برکشد از سينه دودين است ، تو گو، سيگار نيست

مرد تنها

برون نتواند از دل کرد غم ها ؛ را بلند آواز مي خندد

غمش، تنهايي و دردش ، ز بس شوخي ، تو گو، بردار نيست

غمش در دل ، دلش در < بند> و غم از بند بندِ < بند>

خدا را هيچ بادافره زخلق غم ، تو گو، در کار نيست!!

        بهترين عكس مطبوعاتى سال   Reilly, Canada, Reuters Finbarr O

يه موقع هايي بود يه ماشين کوچولو داشتم البيه خودم هم کوچولو بودم. يادش به خير. من ماشينمو دوست داشتم و اونهم  به خاطر داشتن همچين راننده ي باحالي خيلس منو دوست داشت. اصلا اونقدر با هم بوديم و بازي مي کريم از دوتا دوست چيزي کم نداشتيم.بعض وقت ها اونقدر باهم حرف مي زديم که نپرس! تازه اونو به خيلي از بچه ها ترجيح مي دادم .حتي به جواد که هميشه مي خواست اونو ازم بگيره.

 هميشه تو بغلم مي گرفتم مي خوابيدم ؛ نکنه ، چه مي دونم ! هاپو بياد ، جواد بياد و برداره واسه خودش! حتي تو خواب هم باهم بوديم.سوار ماشينم مي شدم و روي جاده هاي قالي ، چرخ مي زدم ؛ يه دستم رو فرمون يه دست ديگه از شيشه ماشين بيرون.صداي خندم تو خيابون ساکت قالي مي پيچيد. من که تو خواب بودم ، لبخند لبامو قشنگ مي کرد و مامانم يه دست تو سرم مي کشيد و يه بوسه رو پيشونيم مي زد و مي گفت : < جان ! عزيز دلم ! مامان به قربون خنده هات! > اون لحظه بود که خوابم خواستني مي شد.

اما امان از اون شبا که جواد مي اومد و مي خواست ماشين کوچولومو برداره و من مي خواستم ازش بگيرم.اما اونقدر تند تند ميدويد که اگه با تموم هستی ام هم مي دويدم بهش نمي رسيدم و من که صد بار تو چال و چوله هاي کابوسم افتاده بودم ، نفس نفس زنون هي گريه مي کردم و اگه شانس مي آوردم  مامانم متوجهم مي شد و بازم منو مي بوسيد و تو آغوش گرمش فشارم ميداد که : < عزيزم گريه نکن .مامان پيشته خواب ديدي؟ چيزي نيس . همش خواب بوده .پاشو مامان يه ذره آب بهت بده بخوري ...> اونموقع بود که چشامو تو چشاي لبالب از مهربونيه مامان وا مي کردم و نگاه بعدي به ماشين کوچولو که اونطرف تر کنار متکا م افتاده بود. مامان آب مي داد و مي خوردم حالم جا مي اومد. زود ماشينمو بر مي داشتم و ميرفتم خودمو تو بغل مامانم فشار مي دادم .از خدا مي خواستم من و مامانم و ماشين کوچولومو از هم جدا نکنه!

اما بعضي شبا اوضاع خيلي وخيم بود.مامانم بدون هيچ توجهي به من مي ذاشت و مي رفت.اونقدر دور مي رفت که ديگه صداي پاشو تو خيابون قالي نميشنيدم.هرچي خودمو به زمين ميزدم .جيغ مي زدم نه خير هيچ تاثيري نداشت.

هر چي دنبال ماشين كوچولو مي گشتم.كه پيداش كنم و سوار بشم برم دنبال مامانم ، پيداش نمي كردم.اونموقع بود كه ديگه دلهره بالا مي گرفت و صدام فقط تو خواب بود.و هيچ كي تو بيداري متوجه تنهايي من تو خواب نمي شد. نه مامانم متوجه مي شد كه بياد و بغلم كنه ، ببوسه و بگه : «عزيزم چي شده ؟ بازم خواب ديدي ! خواب چي ديدي عزيزم ؟ پاشو قربونت .همش خواب بوده. من اينجام . اين هم ماشين كوچولوت كه خيلي دوستش داري. بيا يه ذره آب بهت بدم بخوري» و نه دستم به ماشين كوچولو مي رسيد كه بگيرمش تو بغلم و خوابم دوباره قشنگ بشه و سوار ماشين كوچولو  برم دنبال مامان تو جاده هاي قالي با سرعت هر چه تموم تر ؛ پيداش كنم و دوباره  بشيم من و ماشين كوچولو و مامان و من هم كه خوشبخت ترين آدم دنيا!

اونقدر توي اين كابوس دست و پا مي زدم تا بالاخره ، كابوس از من خسته مي شد و دلش به حال من مي سوخت و با يه تكون از خواب مي پريدم و همه چي مي شد مثله قبل .بيداري هم مثله « خواب قشنگه » بود. من بودم و ماشين كوچولو و مامان و يه دنياي بزرگ كه من خوشبخت ترين آدم كوچولوي توي اون دنيا بود.

چرا اينا رو گفتم شايد به خاطر دنياي آدم بزرگيمه كه توي اون حسابي گير كردم و با شباهت هاي كه با دنياي قشنگه قبليم داره حسابي دلم هواي اون خوشبختي رو كرده!

دوست دارم الان هم هر وقت از خواب بيدار مي شم هنوز خوشبختترين آدم تو دنيا باشم. سختي كار اينه كه اينجا مامانم هم نيست كه وقتي به كابوس ها ! دچارم منو تو آغوش گرمش بگيره ، ببوسه بگه : « عزيزم ، بيدار شو همش خواب بوده بيا اينم  هموني كه خيلي دوستش داري بيا يه ذره آب مامان بهت بده . آروم شي.‌»

خدا نكنه به كابوس  دچار بشم و گر نه بايد يه جوري با هم بسازيم و من كابوس و كابوس منو تحمل كنه و يه جوري بهم عادت كنيم!!!

من بودم و سپيدي کبوترم

اوج بلندِ خيالمان ، پرواز!

ناگه به چنگ خونبارش عقاب دهر

به زخم ها کبوترم بربود

دردور دست خاطرسياه شب

گشت لکه اي سپيد

از چشم ناپديد

پرواز اين چنين؟!

فريادها زدم:

< پرواز اين چنين ؟! >

پرواز را نوشتمي بر صفحه اي سپيد

بادي وزيد و به شکل کبوتري

پرواز من پريد و دريغ

آسمان گرفته ي ترانه ام

اوج و پروازي به خود نديد!!

شفاف سازی بهشت و جهنم!!

اگر نيک بنگريم تعريف هاي ساده اما کليدي زير تکليف خيلي ابهامات را روشن مي سازد و

نقاب از چهره ي بسيار سخن وران بر کندن تواند.

همين خداي واحد است که با انگيزش پيامبران و فرود کتابها و آموزش آسماني مردم را به سوي

کمال فرا مي خواند.

پس:

آ : فرائض (واجبات): عواملي که انسان را در اين سير مترقي پيش مي راند.

بـ : گناه : عوامل ضد تکامل که مانع حرکت به سوي حقيقت و کمال مي شود.

پـ :خشنودي خدا : يافتن راه کمال و قرار گرفتن در مسير کمال.

تـ : خشم خدا : انحراف از مسير کمال.    ^{( ۱ )}

خدا از رگ گردن به انسان نزديک تر است. چه برداشتي از اين مطلب داريد؟

خدا را نبايد انساني انگاشت. خدا محل حوادث نيست يعني دچار تغيير حال نمي شود. قرار گرفتن در مسير کمال را که همه ي موجودات راهپيماي آنند را به رضاي خدا و دور شدن و انحراف از سير به سوي هدف ( حقيقت) را به خشم خدا تعبير مي کنند.

نبايد در بازي کلمات گرفتار گرديد و در ابهام آن اسير!

مي توان تعابير بالا را در مورد زير هدف هاي زندگي نيز به کار برد. بدين گونه که براي نيل به هدف ها هر کاري مارا ياري رسان باشد و در جهت تحقق آنها ، صواب است و ثواب دارد!! و هر عملي ما را از نيل به آرمان منحرف و در نتيجه دور کند نا صواب است و عقاب دارد!! ثواب آن جز نزديک شدن به هدف و عقاب جز دور شدن از آن نيست! و چه ثواب و عقابي چه بهشت و حهنمي زيباتر و عقلاني تر از اين!!

ــــــــــــــــــــــــــ

(۱ ) علامه طباطبايی ؛تفسير الميزان

امتحاناتم نزدیکه چون احتمال میدم دیگه خیلی دیر برسم بلاگو به روز کنم این دفعه می خوام اندازه ی n بار بعد که امیدوارم زیاد نباشه و با سرافرازی بعد از فتح امتحانا باشه ، بنویسم خیالم راحت شه!! اما دوباره میام دیرو زود نداره سوخت و سوز هم نداره!!

این چند وقته خیلی وقت رو قالب وبلاگم گذاشتم چند بار تا مرز پایه شدن رفتم آخرش برگشتم .دیدم بابا اگه بخوای اون جور که دلت می خواد وبلاگتو طراحی کنی کلی وقت می گیره تازه اگه اونم یه کامپیوتر گوشه ی اتاقت گذاشته باشی و هر وقت دلت گرفت بری پشتش بشینی نه مثل ما هی دنبال نوبت زدن تو سایت و سرو کله زدن با این سوپر وایز های تازه به دوران رسیده باشی. اید به  خاطر اینکه امتحانات پایان ترمم نزدیکه به این نتیجه عقلانی رسیدم!! ولی اون چیزی که یادم رفته بود هدفم از وبلاگ نویسی بود. از اون اول که یادمه می نوشتم (اووووووووه بر می گرده به سالهای نود و منجلیق..!!) نوشته هام و پیش خودم نگه می داشتم دوست نداشتم هر کسی که از راه می رسه بیا د بخونه نظر بده!! تا اینکه در عصر ارتباطات و رایانه و سی دی و mp3 و دنیای کمپرسور ها!! وقتی یه نگاه کردم به حجم کاغذایی که توی یه پوشه دور خودم جمع شده .خواستم که اونارو به صورت دسته بندی شده در دنیا اونترنت بذارم .این کار چند تا هدف به دنبال داشت اول اینکه دیگه حجم مطالبم به صفر میرسید و معطوف می شد به (قهوه خونه ی اونترنتی) ثانیا دیگه اونایی که می خونندو نظر می دن دیگه از اون هر کسی ها نیستن خودشون صاحب نظرند!! ( امیدوارم فکر نکنین هندونه سر دادم زیر بغلتون!! البته ببخشید ها) به هر حال از اینکه این همه فک زدم به اینجا می خواستم برسم که هر کی دیگه به بلای من دچار می خواد بشه دست نگه داره!!! یه قالب قشنگ داشتن خوبه اما یه بلاگ خوب داشتن بهتره!! در ضمن اینم در نظر بگیرین که دارین وبلاگ می نویسین ! با خودتون راحت باشین..

ما که رفتیم ....

BOD 

سلامت نمي کنم ترسم سلامم آغازي دوباره باشد و تو آزرده تر گردي.

سلامت نمي کنم چون نمي خواستم آغازم چنين پاياني داشته باشد .

سلامت نمي کنم ترسم جوابي از تو نيابم

سلامت نمي کنم ترسم آغازي دوباره مرا اسيرتر از اين کند .

سلامت نمي کنم جون اسارت من در بند سلام پيشين پايان نيافته و ترسم نيابد مگر مرگ به سراغم آيد و مرا ازين بند برهاند.

سلامت نمي کنم تا شايد دلت آرام گيرد.

آري!!!

 سلامت نمي کنم تا <تو>سلامت باشي تا تو آرام گيري ،آزاد باشي! من در بندم که باشم اصلاُ من کيم؟؟!!.......

الفباپس از (خ،د،ا) سه حرفی دگر نزاد

از اردیبهشت تو  زاد (ع ش ق) در مرداد

                               سهیل

می گفتم این اردیبهشت تو شعرم نمی شینه!! حتمن شما هم اینو متوجه شدین!!!

الفباپس از (خ،د،ا) سه حرفی دگر نزاد

ز فرودین تو  زادست (ع ش ق) در مرداد!!!

                        با عرض پوزش!!

همه تار جانم صد آواز هست

دریغا که دستی به مضراب نیست

چو رویا به حسرت گذشتم ،که شب

فرو خفت و با کس سر خواب نیست