آتشی سازید

که تاریکی سرما چشم ها بسته

درون استخوانها کرده افزونتر نفوذش را

سفر را عزم کرده عشق و رامش از زمین رفته

بترسم من که فردا هم میان باشد

میان امشب و سایه

تمام سینه ها از درد و رنج و نای ها از بغض

چشم ها از بغض آکنده

هوا تاریک و دنیا گشته تنگ امشب

تو گویی آسمان اوج امشب بوسه برکندست از خاکی دون

نه ! براستی نه!

عرش را تنگیده در آغوش خاکینش زمین فرش

در این موسم در این فصل است

ندارد معنی بالا و بالایی ،بلندی ها

ندارد کوه بدمستی خبر از هستی دریا

آبها یخ بسته اند و موسم سرما رسیده

چشم ها در انتظار رویت نور وفا خیره

قلب ها زندانی پشت ترافیکند

نی ترافیک خیابانی

که ترافیک شدید وحشت و تردید

انده و شادی به هم آمیخته

و دواها دردها انگیخته

دریغ و صد دریغ !! اینجا

حکومت می کند گریه

زدست عشق بی فریاد

خیال گوش ها پاره

قلم ها سرشکسته ، قلب کاغذ هم سیه چون شب

چه می گویی تو آخر هان؟!! سیاهی میزبان دردهای دل!!!!!

زتنهایی بمرد دریا و گردیده چنان مرداب

ز تنهایی فریادی که در اعماق حنجر ها بخشکیده

کجا دریای طوفانی ؟کجا امواج ساخل ها؟

نشسته در پناه مرگ شاید موج

و بر دل خنجر توهین نشسته آسمان را

و آسمان در تلقی از زمین شاید

تگرگ است آسمان را گریه و اندوه

و بارانی نمی بارد

هوا تاریک و سرد است

دنیا تنگ تر امشب

زمستان نیست اما

از زمستان سرد تر امشب

آتشی سازیدو مشعل برفروزانید اندر پیش

آینه ها خاموش و بی نورند

عشق هم وهم و خیالی نیست بیش!!!!

                                                                      سهیل 

                                                              سحرگاه ۱۵/۷/۸۴